شویله تار مونه خنده تو روز کرد ناهی نای
عطر و بوت عالم گیره من بی تو دلتنگ
هر خاری رمن پام دلت ایلرزس ناهی نای
.....................................
ارام بود و غمناک
گویی برای کودکی که هرگز نبوده
چیزی مانند سکانس های اخر 143
یادم پر میکشد به روز های کودکیت
روزهایی که من نبودم
اما میتوان زار زد به حال ان روز ها
به حال دلتنگی ان روزها
#7/9
#حسرت است یاد تو
برچسب:
نویسنده: آوا یزدانی